• mała odporność na zabrudzenia,
• brak zabezpieczenia przed wnikaniem wilgoci (wody) lub zanieczyszczeń, zarówno w stanie połączonym jak i przede wszystkim rozłączonym,
• niemożliwość osadzenia ich na odpowiednio wytrzymałych kablach światłowodowych,
• mała wytrzymałość mechaniczna złącza - najpopularniejsze obecnie złącza telekomunikacyjne (SC, LC, MTRJ, itp.) mają korpusy z tworzywa sztucznego,
• trudności w czyszczeniu złącz (szczególnie tych znajdujących się po drugiej stronie adaptera w panelukrosującym),
• brak rozwiązań wielokanałowych (wyjątkiem są tu złącza z ferrulą MT, ale z innych powodów nie nadają się one do tego typu aplikacji),
• całkowita niedostępność hermafrodytycznego („bezpłcio- wego”) interfejsu mechanicznego, który ułatwia przedłużanie istniejących linii transmisyjnych.

• mała odporność na wibracje i udary mechaniczne,
• niewielka odporność na działanie agresywnych czynników środowiskowych (skrajne temperatury, słona mgła, kwaśne środowisko)
• mała odporność na niefachową obsługę,
• duża łatwość uszkodzenia złącz w przypadku zabrudzenia nawet jednej części złącza,
• brak możliwości zapewnienia szczelności ekranowania obudowy urządzeń elektronicznych z wejściem/ wyjściem światłowodowym,
• brak możliwości kluczowania złącza (mechanicznego zabezpieczenia przed omyłkowym połączeniem na polu krosowym niewłaściwych sygnałów ze sobą),

• dużą odporność na zabrudzenia uzyskano przez zastosowanie korpusu złącza (ang. shell) rodem z militarnej grupy złącz elektrycznych MIL38999 seria III. W czasie kiedy obie połówki złącza są ze sobą połączone, złącze jest szczelne (praca do 1m pod powierzchnią wody) i zabezpieczone przed wnikaniem brudu i pyłu. W czasie kiedy złącza są rozłączone, zabezpiecza się je specjalnymi kapturami (czapkami) ochronnymi gwarantującymi im taką samą wodo- i pyłoszczelność jak dla połączonych obu połówek złącza. Należy dodać, że w przypadku połączenia złącz możliwe jest także łączenie ze sobą kaptura złącza panelowego i kablowego, co zabezpiecza przed osadzaniem się zanieczyszczeń w kapturach – ich wnętrze pozostanie zawsze czyste i będzie dobrze chronić powierzchnie stykowe.
  
  
• łatwość czyszczenia prymitywnymi środkami – ze względu na wyeksponowanie ferrul w części panelowej (burtowej) złącza, jego czyszczenie może się odbyć za pomocą nawet zwykłej chusteczki higienicznej nawiniętej na palec. Specjalna konstrukcja złącza kablowego pozwala gołymi rękami w ciągu kilkunastu sekund zdemontować korpus złącza i wyeksponować ferrule tak, aby można je było wyczyścić w tak samo prosty sposób jak złącze panelowe. Następnie gołymi rękami w ciągu kilku sekund przywracamy czystemu złączu pierwotną funkcjonalność przez nakręcenie korpusu.
  
  
• dużą odporność na wibracje i udary mechaniczne zapewnia zapadkowy mechanizm gwintowanego interfejsu mechanicznego stosowany w rodzinie MIL 38999 seria III. Jego konstrukcja powoduje, że na skutek wibracji złącze samo się dokręca (nawet jeżeli przez niedbałość obsługi zostało niedomknięte). Solidna konstrukcja korpusu i obudowy (ang. backshell) standardowo wykonana jest z aluminium pokrytego warstwą galwanicznie naniesionego kadmu lub cynku i kobaltu o barwie oliwkowozielonej (opcjonalnie anodyzowana lub niklowana). Dla rozwiązań wymagających większej odporności na środowiska agresywne chemicznie możliwe jest wykonanie jej z mosiądzu, brązu lub stali nierdzewnej.
  
  
• solidny korpus i obudowa powalają na wytrzymałe osadzenie kabla, który wytrzymuje naprężenia rzędu 2000N (czyli ok. 10-15 razy więcej niż typowe złącza telekomunikacyjne). Specjalny kabel do aplikacji militarnych odznacza się dużo większą elastycznością i mniejszymi promieniami gięcia niż kable „cywilne”. Również żywotność kabla wyrażona ilością cykli zwinięcia/rozwinięcia jest kilkadziesiąt razy większa niż dla typowych kabli światłowodowych.
  
  
• złącze jest kluczowane dzięki czemu możliwe jest zabezpieczenie przed pomyłkowym dołączeniem kabli do niewłaściwych złącz panelowych, nawet jeśli na jednym panelu obok siebie jest kilka złącz tego samego typu (ale z innymi kluczami).
  
  
• odporność na niewykwalifikowaną obsługę osiągnięto stosując konstrukcję zabezpieczającą przed wyłamaniem kontaktów (tu: ferrul optycznych) w przypadku niewłaściwego pozycjonowania osiowego obu stron złącza (ang. scoop-proof). Również połączenie kapturów ochronnych ze złączami za pomocą linek lub łańcuszków upraszcza obsługę. Czerwony pasek na złączu panelowym jest zasłaniany przez korpus złącza kablowego, jeśli złącze jest całkowicie dokręcone.
  
  
• złącze MFM duplex jest złączem dwukanałowym. Dostępna jest też jego odmiana MFM quad posiadająca 4 kanały.
  
  
• korpusy złącz panelowych i kablowych są wykonane z metalu i pokryte warstwą przewodzącą. Podobnie przewodzące są kaptury ochronne. Dlatego zamontowane złącza MFM na metalowej obudowie urządzenia elektronicznego zapewniają zachowanie ciągłości ekranowania elektromagnetycznego a tym samym zwiększają odporność urządzenia na zakłócenia elektromagnetyczne pojawiające się w jego otoczeniu. Dodatkowo złącza panelowe (zarówno kwadratowe jak i okrągłe) przystosowane są do uszczelnienia środowiskowego, co zapewnia wysoki stopień ochrony IP dla obudowy urządzenia elektronicznego. Stopień ekranowania zwiększa też konstrukcja obudowy złącza, którego metalowe elementy tworzą meandry, zawsze zasłaniające otwory z umieszczonymi elementami nieprzewodzącymi, zwiększając odporność przed promieniowaniem zewnętrznym i tłumiąc własne szumy urządzenia, które przy konwencjonalnych złączach światłowodowych bez trudu wydostawałyby się na zewnątrz.
  
  
• złącze MFM duplex posiada też odmianę hermafrodytyczną HMFM. Zastosowanie tej wersji złącza powoduje, że nie ma znaczenia, którym końcem podłączamy kabel do złącza panelowego, a w przypadku szeregowego łączenia 2 kabli (w celu np. przedłużenia linii transmisyjnej) nie jest istotne, które końce kabli łączymy ze sobą ani nie jest wymagane używanie żadnych dodatkowych adapterów w celu połączenia ze sobą dwóch kabli – po prostu bierzemy w dłonie dwa złącza i łączymy je ze sobą.

Fot. 7. To samo złącze panelowe w wykonaniach z różnym kluczem – na zdjęciu złącze MFM simplex. Biały element w centralnej części złącza to ceramiczna tuleja pozycjonująca osiowo ferrule.		Fot. 8. Niedomknięte złącze MFM duplex – widoczny ostrzegawczy czerwony pasek.
Fot. 9. Domknięte złącze MFM duplex – czerwony pasek nie jest widoczny.		Fot. 10. Hermafrodytyczna odmiana złącza MFM duplex – złącze HMFM – w złączu kablowym (po lewej) zastosowano ferrulę ceramiczną, w złączu panelowym (po prawej) widoczna ferrula metalowa do włókna POF

OSOBA KONTAKTOWA

Jacek Rzeźnicki